Login

Gebruikersnaam
Password *
Onthou mij

Vijftig tinten groen

Ik hoorde er voor het eerst van door de garnalenkroketten. Deze zomer deed de jongste dochter vakantiewerk bij een uitgeverij. Haar geploeter op de d's en t's (tja, als je een beetje schrijver bent hoef je je daar niet zelf mee bezig te houden) werd op een dag onderbroken door de mededeling dat er een feestje gevierd werd. Dat bleek in de uitgeverswereld te bestaan uit iets lekkers bij de lunch. Iedereen kreeg een kroket. De vegetariërs, waaronder de dochter, werden getrakteerd op garnalenkroketten. Ik geloof dat alleen al het woord garnalen er voor zorgt dat het arme kind vijftig tinten groen gaat zien, dus voor haar geen party party party. Wel teleurstelling dat het eentonige bestaan van een teksten redigerende vakantiewerker had kunnen worden opgevrolijkt met bijvoorbeeld een heerlijke slagroomtaart of een lekkere tompouce en dat dit niet gebeurde.

Ze vertelde mij het verhaal en natuurlijk ook waarom er een aanleiding was tot zoveel vreugde bij haar baas. Er was een boek dat waanzinnig liep en nu een recordhoogte in de verkoopcijfers had bereikt. Reden om bij stil te staan, want uitgevers hebben niet altijd zo'n succes in hun oplages. Ze zal me de titel van het boek wel verteld hebben, maar wat me bij is gebleven is de vage beschrijving van het boek- iets met seks- en het feit dat haar gerenommeerde uitgever een boek uitgaf dat niet het gebruikelijke literaire niveau had- volgens haar collega's die het desbetreffende boek kenden-. Ik had toen dus nog niet door dat het hier om de top drie van de meest verkochte boeken in Nederland ging. Ik was blijven hangen bij de garnalenkroket.

Toen ergens in oktober het tot mij doordrong dat het hier om de serie Vijftig tinten zwart, wit en grijs ging. Ik werd opeens geïnteresseerd. Waarom was de boekenbranche op zijn kop gezet? Indachtig de korte recensie van de jongste, was ik niet van plan om het boek zomaar te kopen. Omdat honderdduizenden inmiddels dat boek in bezit zouden moeten hebben, speurde ik eerst naar reviews onder mijn vriendenkring. Al gauw bleek dat alle mannen mij verwezen naar hun vrouw en dat alle vrouwen het boek niet gelezen hadden. Wel kenden ze weer iemand die het dan wel gelezen had, maar dat leverde onbetrouwbare kritieken op.

Totdat ik twee dagen geleden in gesprek met een op leeftijd zijnde vriendin kwam die het boek min of meer gratis had gekregen en het dus ook met alle gemak naar mij doorschoof. Sindsdien ben ik verloren. Het boek werpt me in een keer terug in mijn prille tienertijd, toen ik voor boeken nog afhankelijk was van de kerkbibliotheek. Ik verslond Vogeltje en huilde bij Vogeltje blijft zingen. Ik krijg slappe knieën bij zinnen waarin de hoofdpersoon zo nonchalant mogelijk een pluk haar achter haar oor schuift, ze het liefst opgekruld in een fauteuil kruipt of waarin ze zich uit haar jasje moet worstelen. De hoofdpersoon struikelt, sputtert, schraapt haar keel en wordt schor bij het zien van de koele, koude en klinische blik van haar tegenspeler. Ik heb inmiddels de tissues op tafel staan.

Goed, ik ben nog maar tweehonderdzevenendertig bladzijden opgeschoten en van veel seks is tot nog toe geen sprake. Wel voel ik de onmogelijke liefde aankomen tussen een naïef meisje met goede bedoelingen en weinig kansen ( Vogeltje) en een man die haar normaal gesproken niet zou zien ware het niet dat ze sputtert en struikelt (zoals in Vogeltje blijft zingen). Alle garnalenkroketten ten spijt; ik ga het uitlezen. En daarna kun je me opdweilen. Vermoed ik.

Lidwien Feld

 

Zelfspot op zekere leeftijd

Waarom is het leuk om een uur lang te kijken en luisteren naar een clubje middelbare mannen die met elkaar het ouder worden bespreken? Zonder twijfel mede omdat het getalenteerde mannen zijn die enige zelfspot kennen. En die ook niet te beroerd zijn om hun medeman eens flink de maat te nemen als die door ijdelheid of zelfgenoegzaamheid over het randje dreigt te pissen (exusez le mot, maar het is nu eenmaal zo dat vrouwen plassen en mannen niet). Het programma is nog maar net op de vaderlandse televisie, maar nu al een hit. Ik had het gemist, maar haalde de schade vanmorgen vroeg op bed in door het onbegrensde internet in te schakelen. Al glimlachend in de echtelijke sponde bedacht ik echter ook, of ik ook om de vrouwelijke variant zou kunnen lachen.

Kunnen vrouwen op vergelijkbare wijze met elkaar in gesprek? En levert dat dan ook dezelfde genoegens op die ik bij de heren ervaar? Of ben ik door eeuwenlange dominantie van de mannelijke cultuurgeest dusdanig beïnvloed dat ik de herenstijl het meest waardeer? Ik begon de dag des Heren (- zie je wel-) met een lange overpeinzing. Het was tenslotte zondagochtend. De blaadjes lagen onder de bomen en de luchtvochtigheid was hoog. Weinig redenen om uit dat bed te komen. Ondertussen ging de man des huizes naar beneden om ons van koffie en sapjes te voorzien.

De gebezigde humor van de heren. Waarom vind ik grappige mannen grappiger dan grappige vrouwen? Of nee; grappige vrouwen vind ik ook heel grappig. Maar als ik mijn landschap van grappige vrouwen overzie, besef ik dat ik maar weinig echt grappige vrouwen ken. En die zijn op een hand te tellen. Op nummer één staat Kaandorp. Absoluut grappig. Witteman, columniste in de Volkskrant. Hoge score. De vrouwen van Toren C, Maike Meijer en Margot Ros. En nummer vijf is Martine Sandifort. Dat was het. Nee, Claudia de Brey is aardig, en gevat, maar zit samen met een hele trits vrouwen niet in de eredivisie van grappige medelanders.

Terwijl ik somber end over deze constatering mijn verse jus opdronk, bedacht ik nog een tweede factor in het nadeel van mijn seksegenoten. Vrouwen zijn zo dom om hun eigen soortgenoten niet serieus te nemen. En dan kun je elkaar ook niet meer gemeend en oprecht langs de lat leggen. Ontelbare keren hoor ik vrouwen andere vrouwen aanduiden als ‘buurvrouwtje’, ‘collegaatje’ of enkel met het woord ‘vrouwtje’. Wie heeft dit verzonnen?! Dat kan toch niet uit een vrouwenbrein zijn ontsproten. Is er dan toch sprake van een groot mannencomplot waar ooit is afgesproken vrouwen stelselmatig kleiner te maken dan ze zijn? En hebben wij vrouwen dit seksistische mannengedachtengoed geïnternaliseerd? Om hem te behagen?

Het werd me voor de zondagochtend allemaal te veel. Plensbuien buiten en mannen die het altijd al normaal hadden gevonden om in het midden van de belangstelling te staan. Daarom waren ze gewoon beter getraind in de humor, jaloerste ik verder. Ondertussen informeerde de man des huizes of het vrouwtje misschien verder nog iets nodig had. Een tweede aflevering, dat is het enige dat ik nog kon bedenken. Ik heb gewoon wat afleiding nodig; veel te inspannend al dat denken over zelfspot en een bagatel van je eigen soort maken.

Lidwien Feld

 
Google+

Contact

  • De Telefooncentrale
    Koelmalaan 350 2.4 1812 PS Alkmaar
  • Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
  • 072-844 98 48